[toska212]

http://www.psychologia.edu.pl/index.php ... is&id=7585

fragment:

"Zaburzenia zachowań dziecka
Pierwsze dni pobytu w przedszkolu wiążą się zatem z całkowitą zmianą sytuacji życiowej dziecka. Stymuluje ona sytuacje lękotwórcze, wyzwalające różne reakcje, takie jak: pobudzenie ruchowe, zachowania destrukcyjne, chaotyczne i nieadekwatne do sytuacji. W niektórych przypadkach są to także: zaburzenia nerwicowe (moczenie nocne, bóle brzucha i inne zaburzenia somatyczne), zachowania infantylne (znamienne dla wcześniejszej fazy rozwojowej), spadek odporności immunologicznej (częste infekcje i inne choroby). Zaburzenia takie sugerują, że dziecko nie jest dostatecznie dojrzałe do znoszenia rozłąki z rodzicami, zwłaszcza z matką. Dzieci, które źle znoszą pobyt w przedszkolu, manifestujące lęk separacyjny, nie nawiązują więzi ze środowiskiem, zarówno z rówieśnikami, jak i z wychowawczyniami. Tak silne i długotrwałe reakcje emocjonalne mogą być podstawą do podjęcia decyzji o czasowym odroczeniu pobytu dziecka w placówce ."

[atlantis75]

Właśnie na takiej podstawie podjęliśmy decyzje, że Kuba pójdzie do przedszkola od 4 r.ż. Na własne oczy widziałam, jak w ciągu roku dokonał się ogromny postęp emocjonalny w jego rozwoju. Dojrzał do rozstania z mamą i łagodny proces adaptacyjny trwał tylko kilka dni. Teraz (2 rok) chodzi do przedszkola z wielką ochotą. Jeszcze nie chorował w tym roku przedszkolnym (cholerka, chyba zaraz Pani Choróbsko się na mnie zmeści ) Po drodze do tego momentu zaliczyliśmy wizytę u psychologa dziecięcego, która utwierdziła nas w tej pierwszej decyzji.