[Milla]

http://www.edziecko.pl/rodzice/1,79361, ... _tabu.html

Ksiązki o kupie nie kupilam, ale tę o śmierci polecam

[czarnaMa]

Widziałam te książki, ale wydały mi sie... jak by to powiedzieć... zbyt obcesowe. Nie miałam ochoty ich kupić. I nie chodzi tu o samą tematykę, ale o podejście, jakieś takie zbyt drastyczne jak dla czterolatka, moim zdaniem. Może za jakiś czas...

[Baska]

Książek nie kupiłam, nie widziałam nawet. Ale z Kubkiem swobodnie rozmawiam, że ktoś umarł. Wydaje mi się, że wiele osób niepotrzebnie robi z tego problem.
Kubek łyknął bez problemu, że prababcia (którą pamięta) umarła i leży na cmentarzu i odwiedzamy ją zapalając świeczkę.
On to przyjął tak samo, jak to że zmieniają się pory roku itd.
Potem zadał pytanie (rozmawialiśmy parę dni wcześniej o dinozaurach), czy umarła, bo się zrobiło zimno i przypłynęły lodowce. Powiedziałam, że nie, że poprostu umarła. że każdy umrze.
Potem zadał pytanie, kiedy umrze on, mama, tata , babcia itd.
Zgodnie z prawdą odpowiedziałam, że nie wiem.
Potem spytał, gdzie będziemy jak umrzemy. Więc przedstawiłam mu różne opcje, zaznaczając, że nie wiadomo, może byc tak i siak (poglądy różnych religii - mimo, że wychowujemy w katolickiej).

Na sam koniec się wystraszył, czy czasem my nie umrzemy wcześniej niż on i on zostanie sam na świecie.

Co miałam zrobic ?? Powiedziałam, że ja i tata pewnie umrzemy wcześniej niż on. Ale nagadałam mu, że jak my umrzemy to nie zostanie sam, bo będzie miał pewnie Swoją żonę i swoje dzieci, poczekamy na to itd.


Myślę, że ta rozmowa była naprawdę fajna i wiele wszystkim dała. Nie ma co udawac, że nie ma pewnych spraw. Dzieci śmierc przyjmują tak samo jak wynoszenie śmieci .

[atlantis75]

Nie ma co udawac, że nie ma pewnych spraw. Dzieci śmierc przyjmują tak samo jak wynoszenie śmieci .

Tutaj bym polemizowała. Każde dziecko ma inny rodzaj wrażliwości. Pod koniec sierpnia zmarł ukochany pradziadek Kubusia. Na swój sposób Kuba to przeżył, np. płakał przed snem z tęsknoty za dziadkiem Władkiem. Budował cały dzień z klocków rakietę, niby nic, ale gdy zapytaliśmy się, czym jest tak zajęty odpowiedział, że poleci ta rakietą po dziadka do nieba.
Nie chodzi o udawanie, że czegoś nie ma, ale o subtelne wyczucie, w jakiej formie przekazać informację. Chodzimy na cmentarz do pradziadka, ale Kuba nie wie, że on leży zakopany, tłumacze mu ogolnie, że to teraz miejsce dziadka, żebyśmy o nim pamiętali, że dziadek jest w niebie.
Znając mojego syna z pewnoscią nie zdecydowałabym się na rozmowę o naszej śmierci. Wiem, że mógłby to bardzo przezyć.

[misiajagodka]

Nie ma co udawac, że nie ma pewnych spraw. Dzieci śmierc przyjmują tak samo jak wynoszenie śmieci .

Tutaj bym polemizowała. Każde dziecko ma inny rodzaj wrażliwości. Pod koniec sierpnia zmarł ukochany pradziadek Kubusia. Na swój sposób Kuba to przeżył, np. płakał przed snem z tęsknoty za dziadkiem Władkiem. Budował cały dzień z klocków rakietę, niby nic, ale gdy zapytaliśmy się, czym jest tak zajęty odpowiedział, że poleci ta rakietą po dziadka do nieba.
Nie chodzi o udawanie, że czegoś nie ma, ale o subtelne wyczucie, w jakiej formie przekazać informację. Chodzimy na cmentarz do pradziadka, ale Kuba nie wie, że on leży zakopany, tłumacze mu ogolnie, że to teraz miejsce dziadka, żebyśmy o nim pamiętali, że dziadek jest w niebie.
Znając mojego syna z pewnoscią nie zdecydowałabym się na rozmowę o naszej śmierci. Wiem, że mógłby to bardzo przezyć.

Zgadzam się z Atlantis.
I wiem z autopsji, że dziecko może nie umieć / nie chcieć wyrazić, jak bardzo go coś przeraża. Może nie do końca rozumieć i bać się.

Nie bez znaczenia jest też rodzaj więzi ze zmarłym!

[Catalina]

To wszystko zależy czy rozmawiamy o śmierci kogoś bardzo bliskiego dla dziecka - Kuby pradziadek i Pawła dziadek - czy kogoś kogo się znało ale nie było aż tak silnie związanych emocjonalnie.... To jednak jest też zależny od tego kim zmarły był dla nas - dzieci odbierają nasze emocje i inaczej będą przeżywać śmierć kogoś bliskiego i dla nas.
Rozmawiać trzeba, starać się dotrzeć do dziecka w sposób odpowiedni dla niego, ale nie ma moim zdaniem rozmawiać na ten temat zbyt wcześnie - nawet w wieku 4 lat naszych dzieci nie ma potrzeby wgłębiać się w temat jeśli nie ma do tego wyższej konieczności - nasze dzieci mają jeszcze czas na taką rozmowę....

[Baska]

Atlantis, chyba źle się wyraziłam. Trochę przecholowałam ze słowami.
To nie jest jak wynoszenie śmieci.

Ale odnoszę wrażenie, że Kubek przyjmuje to łatwiej (chodzi o dwie prababcie), niż jak się z tego robi tajemnicę.
Łatwiej mu jest się pogodzic jak o tym opowiem, niż jakbym nabierała wody w usta.
Tęsknił, ale przyjął, że tak jest i tyle..
Ciężko mi to dokładnie opisac, ale jestem bardzo zadowolona z przeprowadzenia tej spokojnej i rzeczowej rozmowy. Pomimo, że mu się nasunęło skojarzenie z dinozaurami i że wypytywał dogłębnie, kiedy ja (tata, babcia itd) umrzemy.

Dodatkowo bardzo polubiliśmy wspólne chodzenie na groby, nie tylko 1 listopada .