[Krobka]

Ponieważ temat autyzmu poszczepiennego powraca, przytaczam obszerny fragment nt. tego zaburzenia z "Psychiatrii dla studentów medycyny" Bilikiewicza.


AUTYZM DZIECIĘCY


Jest to poważne, całościowe zaburzenie rozwoju dziecka, opisane przez Kannera i obejmujące wiele sfer funkcjonowania dziecka, a przede wszystkim interakcje społeczne, komunikację. Zachowanie dziecka charakteryzują powtarzające się i stereotypowe wzorce zachowań. Rozpoczyna się zwykle przed 3 r.ż. dziecka.

Etiologia - wieloczynnikowa i nie do końca jasna. O ile dawniej podkreślano znaczenie czynników psychologicznych, o tyle obecnie dominują poglądy o dyfuzji ośrodkowego układu nerwowego, nadmiernej wrażliwości na bodźce i trudności w ich integracji. Nie znaleziono jednak specyficznych dla autyzmu zmian organicznych w ośrodkowym układzie nerwowym. Czynniki te mogą pozostawać w interakcji z czynnikami psychologicznymi, a ich proporcjonalny udział w etiologii może być różny w różnych przypadkach autyzmu.

Epidemiologia – występuje z częstością 4/10 000, chłopcy zapadają na tę chorobę 3 – 4 razy częściej niż dziewczęta.

Kryteria diagnostyczne:

1. Zaburzenia w interakcji emocjonalnej i społecznej dziecka z otoczeniem o charakterze jakościowym.
2. Zaburzenia komunikowania się dotyczące wszelkich form komunikowania się tj. komunikacji werbalnej, niewerbalnej i wyobraźni.
3. Powtarzające się, stereotypowe, ograniczone wzorce zachowań, zainteresowań i aktywności.

Zwykle przed 3 rż. zauważyć można pewne nieprawidłowości w rozwoju dziecka, czasami jednak autyzm zaczyna się po okresie prawidłowego rozwoju.
Dziecko przestaje reagować na matkę oraz innych ludzi, których zaczyna traktować jak przedmioty. Sztywnieje trzymane na rękach, nie daje się dotykać, unika kontaktu wzrokowego. Nie wyraża żadnych potrzeb emocjonalnych, nie reaguje na ból fizyczny. Żyje w swoim świecie, niedostępnym dla innych, nie włączając się w zabawy grupowe, nie naśladuje też innych dzieci. Jeśli nawet próbuje bawić się z nimi, nie rozumie zasad interakcji społecznej.
Zaburzeniu ulega komunikowanie się z otoczeniem. Dziecko przestaje posługiwać się mową dla kontaktu społecznego, w skrajnych przypadkach nie występują żadne formy komunikacji. Jeśli porozumiewa się, występują wyraźne zaburzenia artykulacji, np. monotonny lub piskliwy głos oraz zaburzenia treści i formy wypowiedzi, powtarzanie słów lub reklam telewizyjnych, używanie zaimka „ty” zamiast „ja”, posługiwanie się nie zawsze zrozumiałymi zwrotami.
Zachowanie dziecka staje się zrutynizowane, stereotypowe, przejawiające się stereotypowymi ruchami, np. machaniem rękami lub kręceniem się w kółko. Dziecko przywiązuje się nadmiernie do niektórych przedmiotów, takich jak sznurek lub puszka. Pozbawione ich wada w panikę. Interesuje się także nadmiernie niefunkcjonalnymi aspektami przedmiotów, jak smak lub zapach kawałka drewna. Stara się nie dopuścić do jakiejkolwiek zmiany rutyny, stale musi chodzić tą samą drogą, reaguje paniką na najmniejsze zmiany w ustawieniu codziennych przedmiotów w domu.
Mniej zaburzone dzieci autystyczne cechuje bardziej wybiórczy i ograniczony zakres zainteresowań, np. stają się one ekspertami w jakiejś wąskiej dziedzinie. Czasami w tej sferze wykazują niezwykle dobrą pamięć, której nie wykorzystują społecznie. Obok tych osiowych objawów dzieci autystyczne charakteryzują inne niespecyficzne objawy, takie jak lęki, napady paniki, fobie, uporczywe zaburzenia snu, odżywiania się, a zwłaszcza napady złości lub trudnej do opanowania agresji.
Iloraz inteligencji w autyzmie może być prawidłowy, ale w 3/4 przypadków mamy do czynienia z różnego stopnia upośledzeniem umysłowym.
Leczenie i rokowanie: autyzm dziecięcy jest bardzo ciężką chorobą, zwykle o złym rokowaniu, zależnym od natężenia objawów i poziomu intelektualnego, o małych szansach na wyleczenie. Dzieci wymagają stałej opieki rodziców. Leczenie jest kompleksowe, z największym naciskiem na rehabilitację i reedukację, uwzględnia różne formy psychoterapii (behawioralną, holding, a także w niektórych przypadkach psychoterapię indywidualną). Najważniejszy jest jednak udział w terapii całej rodziny, na którą choroba dziecka wpływa dewastująco ze względu na specyfikę objawów, uniemożliwiających kontakt emocjonalny z dzieckiem”.

Cytat za: A. Bilikiewicz (red), „Psychiatria dla studentów medycyny”, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, wyd. II, str. 370-371

[neozonta]

straszna choroba

[Kambyzes]

Tak, autyzm to bardzo uciążliwa i okropna choroba, ciężko z dzieckiem "dojść do ładu" że tak powiem i ciężko patrzeć jak się męczy. Miałem sąsiadów z takim problemem, czasami też opiekowałem się tym dzieckiem, kontakt jak zza ściany, obrazowo mówiąc. W skrócie o autyzmie jeszcze w tym artykule - autyzm objawy