[Leninka]

Po co ślub?

Tylko dla siebie, dla własnego spokoju duszy, poczucia bezpieczeństwa, poczucia, że zaczynamy tworzyć rodzinę....

To moje za, ale jeśli ktoś i bez ślubu ma spokój w duszy i czuje się bezpiecznie itp. itd., to nic na siłę i nic wbrew sobie.

[Momika]

miłość i chęć bycia razem wiąże się nierozerwalnie z instytucją małżeństwa

akurat

[Asiek]

Bo ślub jest naturalną konsekwencją tego że się chce być razem, bo dzięki temu jakoś bardziej nie ma "ja" i "ty" a jest "my", bo z Szefem* mam dobre układy i potrzebne mi Jego wsparcie, bo koniec końców z prawnego punktu widzenia ślub ułatwia życie


* = Panem Bogiem

[monika]

w pewnym momencie ślub stał przepieknym dopełniemiem tego co między nami było od kilku lat i dał mi poczucie błogiego stanu w którym jestem do dziś (po kilku latach) i chciałabym żeby tak pozostało i w każdym dniu o to się staram...
a dziecko to kolejne dopelnienie...

teraz czuję się 100% kobietą (cokolwiek to znaczy)

i nie jestem romantyczką!

a życie i takie przyziemne formalno-podatkowe sprawy stały się dużo prostsze - to fakt

[Melba]

Długo byłam "przeciwna" małżeństwu - mieszkaliśmy ze sobą 3 lata, aż w końcu mocno poczułam, że z tym panem mam ochotę założyć rodzinę...myślę, że zmobilizowało nas planowanie Idki...Ślub , wbrew temu, co sądziłam wcześniej - wiele zmienił - sam okres narzeczeństwa to była magia...a potem piękny moment zawarcia małżeństwa..po ślubie też czułam się inaczej - lepiej choć ciężko to wytłumaczyć...

[makoc]

Cywilny wzięliśmy, żeby dostać współny pokój w akademiku, a kościelny, bo nie wyobrazaliśmy sobie, że mogłoby byc inaczej. To, że chcielismy spedzic z sobą życie równalo sie dla nas temu, ze wezmiemy w najblizeszej przyszlosci slub. na pewno duze znaczenie ma wychowanie w katolickiej rodzinie, tradycja i wplyw spoleczenstwa.
Sam slub byl dla nas wspanialym przezyciem, choc nic nie zmienil w zyciu codziennym (oprocz zalatwiania wszelkich formalnosci). Dla mnie ważne jest tez to, że nosimy obraczki, ktore swiadcza o naszej przynaleznosci i w jakis sposob jestem szczesliwa ze moge okazac, ze moje zycie jest zlaczone z zyciem drugiej, kochanej osoby. CZuje jakas taka dume noszac obraczke.

[atlantis75]

na złość singlom

[Melba]

na złość singlom

[aplusd]

Wzieliśmy ślub kościelny, bo ja tego potrzebowałam. Mąż się dopasował do moich uczuć i planów. Jestem wierząca i chciałam ślubować tej jedynej, kochanej osobie w obecności Boga, przed ołtarzem. Bez tego bylibyśmy tylko parą narzeczonych, a to nie to samo
Ślub był dla nas rewolucją, bo bezpośrednio po nim wprowadziliśmy się do nowego mieszkania i zaczęliśmy prawdziwe wspólne życie na własny rachunek. Wcześniej, pomimo 10 lat bycia razem, nie mieszkaliśmy ze sobą, więc pierwsze miesiące były dla nas trudne, bo musieliśmy się wzajemnie dotrzeć. Do tego doszła jeszcze tęsknota za rodzicami, za domem rodzinnym. Łatwo nie było
Ale ślub był cudownym wydarzeniem, a wesele to jedna z lepszych imprez w moim życiu

[JaMaska]

A nie wzielismy slubu bo gdy zaszłam w ciążę było dla mnie jasne, ze po 8 latach mieszkania i spania razem ciąża jest czyms naturalnym i biegi do ołtarza/ USC to hipokryzja (dla mnie), poza tym stwierdziłam, ze ciąża to nie stan na nadmiar emocji związanych z papierkami...Owszem gdzieś kiedys pewnie sie zalegalizujemy, dla Myszorki, ale kiedy i gdzie...pojecia nie mam...

Ślub (w sensie obietnica) znaczy dla mnie bardzo dużo i nie wiem czy z mojej strony to nie jest asekuracja przez rozwodem (nie ma slubu nie ma rozwodu) ale z drugiej strony to też wygodnictwo i poczucie wolności...moze to brzmi absurdalnie ale nie znoszę ograniczeń i szufladkowania a to wiąże się z instytucja małżeństwa.

Z jednej strony slub dla mnie to zbytek a z drugiej cos wielkiego....ot baba...