[toska212]

Tak jakoś mi się porobiło, ale porobiło mi się tak już przed ciążą. Zawsze byłam pracoholikiem i lubiłam to, co robię aż do no właśnie aż, do kiedy. Aż w pracy, praca przestała być twórczą a zaczęła się polityka . Taka nowo moda gdzie można rozwodzić się kilometrami nad „rewitalizacją”, „celami strategicznymi”, „wizjami”, „misjami spółki” byłe od właściwych zajęć z daleka.
No to sobie ulżyłam .
Na razie to ja mam własne „wizje macierzyństwa”, „cele strategiczne i misję rozwoju córki”, tylko „rewitalizować” nie będę niczego no chyba żeby balkon.

Pozdrowienia

PS
Te wodotryski coraz bardziej mi się podobają

[Melba]

Jak ja dobrze Cię rozumiem....

[radowinkaala]

I ja się dołączę. Co prawda na razie nie wracam do pracy - planuję przynajmniej roczny wychowawczy, ale na samą myśl o ewentualnym powrocie w przyszłości nogi mi miękną. Przypomina się koszmar sprzed ciąży - brrrrrrrrr. I choć szefa mam fajnego, to współpracownicy są maksymalnie rozpuszczeni (przez zbyt pobłażliwego szefa) i nic sobie z niego nie robią, utrudniając tym samym pracę tym którzy się starają. Przeżyłam tzw. wypalenie zawodowe i uwierzcie - nikomu tego nie życzę.

[Catalina]

A ja coraz częściej patrzę na mojego synka i płakać mi się chce, że już za dwa i pół tygodnia zostawię go w domu A w pracy niby zawsze czułam się świetnie - mam wspaniałą szefową i współpracowncy też są bardzo w porządku. Jednak jak wpadałam tam ostatnio to jakoś obco się czułam tam i dziwnie. Zawsze lubiłam pracę a teraz zaczynam mieć awersję do tego Przed następną ciążą zrobię wszystko żeby zostać na wychowawczym choć parę miesięcy. Teraz wiem, że stracę bardzo dużo - pewnie pierwsze kroki, słowa i inne cuda nie będą moimi

[Elszka]

A ja coraz częściej patrzę na mojego synka i płakać mi się chce, że już za dwa i pół tygodnia zostawię go w domu A w pracy niby zawsze czułam się świetnie - mam wspaniałą szefową i współpracowncy też są bardzo w porządku. Jednak jak wpadałam tam ostatnio to jakoś obco się czułam tam i dziwnie. Zawsze lubiłam pracę a teraz zaczynam mieć awersję do tego Przed następną ciążą zrobię wszystko żeby zostać na wychowawczym choć parę miesięcy. Teraz wiem, że stracę bardzo dużo - pewnie pierwsze kroki, słowa i inne cuda nie będą moimi

Przylaczam sie do Ja wracam za 2 miesiace - Wiki nie bedzie miec nawet skończone pół roku... chlip chlip... jak sobie pomysle, ze nie bede jej widziec cały dzień to serce mi się kraje... Wiem ile mogę stracić: pierwsze kroczki, pierwsze słowa itp. Teraz nagrywam mężowi różne osiągnięcia Wiktori - gdy zaczęła głośno gaworzyć, gdy po raz pierwszy chwyciła misia z karuzeli... chlip chlip. Pocieszam się, że będzie dobrze - grunt to pozytywne nastawienie. Mam nadzieję, ze dla naszych maluszków to kilkugodzinne rozstanie nie bedzie takie bolesne?

[atlantis75]

11 kwietnia wracam do pracy !!!! To juz za miesiąc...
Chce mi się do ludzi, bo w ciąży od 4 mies. byłam na zwolnieniu, ale priorytety mi sie pozmieniały. Już nie będę siedziała za biurkiem do 19-tej, tylko pędem do synka Mam nadzieję, że jakos się wdrożę...

[amaterasu79]

A mi teoretycznie jutro kończy się macierzyński.
I szczerze mówiąc nie wyobrażam sobie pójścia do pracy i zostawienia Zuzi na te parę godzin. Zwłaszcza że ta praca nie była tą, do której chodzi się z radością. Nieprzyjemna w obyciu pani kierownik, obłuda i marne pieniądze, za które jeszcze powinnam robić 300 innych rzeczy, nie związanych z moim stanowiskiem pracy.
Ale jak na razie będę na wychowawczym, chyba że uda mi się zmienić pracę, wtedy będę cierpieć, ale cóż zrobić.

[jasmina]

ja miałam 1 lutego podjąć decyzję,czy wracam do pracy natychmiast (irmina miała 3 miesiące), czy we wrześniu. wybrałam to drugie i dzisiaj trochę mnie przeraża to siedzenie w domu. mam zamiar pogadać z dyrem, czy nie da się choć na parę godzin od kwietnia wrócić, np do biblioteki, bo do nauczania mi się nie spieszy chce mi się do ludzi, chce mi się zatęsknić za małą. zupełnie inaczej myśli sie z perspetktywą pójścia niebawem do pracy niż siedzenia do 11 miesiąca życia dziecka w domu

[emilka2004]

dziękuję Ci jasmina ,już myślałam że jestem jakaś nienormalna też chcę pójść do pracy chociaż co drugi dzień. Sama jestem sobie szefem więc mam nienormowany czas pracy a swoją pracę lubię bo kto by nie lubił pracy w sklepach z ciuchami?

[Asiek]

Już dwa razy byłam w pracy, na 8 godzin. Bogowie, dziewczyny jak ja odpoczęłam Wiem, wyrodna matka i takie tam, ale to wspaniała sprawa, iść sobie między ludzi, przez 8 godzin móc spokojnie popracować a nie przerywać sobie robotę co 2 godziny bo akurat się dziecku terrorysta włączył.
I muszę pochwalić się szefem- zgodził się bym przez jakiś czas pracowała z domu. Póki co 2 miesiące (tzn będę się z Wiciem wymieniać i co jakiś czas on będzie dyżurował przy małej) potem się zobaczy. Fajnie, bo chyba jednak nie miałabym serca oddawać jej w wieku 4 miesięcy do żłobka.
Ponadto wyjście z domu dobrze robi psychicznie (ubrać się w coś innego niż podomowe ciuchy, makijaż, te klimaty).

[radowinkaala]

Sama jestem sobie szefem więc mam nienormowany czas pracy

Oj - jak ja zazdroszczę tym mamom, które mają nienormowany czas pracy. Też bardzo chętnie wyszłabym do ludzi, zrobiłabm cos innego niż tylko opieka na Anula, ale niestety musiałabym ją zostawiać na 10 godzin dziennie z babciami na zmianę - z czego jedna przewlekle choruje. Trudno mi się z tym berbeciem rozstać na tak długi czas, a do tego jeszcze zajęcia na uczelni w weekendy. Dziecko by nie wiedziało, że ja jestem jej matką. Ale jak tak dalej pójdzie to od tego siedzenia w domu dostanę świra , a NETIA chyba mi wyśle podziękowania za tak namiętne korzystanie z ich linii telefonicznej No i jak tu sobie dogodzić

[makoc]

Już dwa razy byłam w pracy, na 8 godzin. Bogowie, dziewczyny jak ja odpoczęłam Wiem, wyrodna matka i takie tam, ale to wspaniała sprawa, iść sobie między ludzi, przez 8 godzin móc spokojnie popracować a nie przerywać sobie robotę co 2 godziny bo akurat się dziecku terrorysta włączył.

Mam "wychodne" do pracy 2 razy w tygodniu i naprawdę bardzo mi to służy! 7 godzin bez Gosi jest ciężkie do wytrzymania, ale potem wracam taka pełna energii, ze odbijamy sobie to z nawiązką! I muszę się wyszykować do ludzi. Moge wreszcie porozmawiać na inne tematy niż dziecko. CZuję się bardziej wartościowa, bo wciąż liczę się na rynku pracy itp. Więc są prawie same dobre strony powrotu do pracy. Inna sprawa, że wszystko wyglądałoby inaczej gdybym od razu wróciła na pełny etat. A kiedys to nastąpi I na razioe nie potrafię wyobrazić sobie, ze nie będę widzieć córci calymi dniami.

[atlantis75]

Mam "wychodne" do pracy 2 razy w tygodniu i naprawdę bardzo mi to służy!

O, właśnie. Na początku tez chciałabym wychodzić do pracy np. 2 razy w tygodniu. Ciągnie mnie do ludzi i aktywności Niestety, nie mam takiej możliwości i od kwietnia wracam na pełny etat, mam nadzieję, że bez pracujących sobót... I mam nadzieję, że szefostwo wykaże się chociazby minimalnym zrozumieniem i nikt nie będzie na mnie krzywo patrzec, gdy będę o czasie wychodziła z pracy. U mnie w firmie ludzie z reguły siedzą dłużej niz potrzeba (bo to jest mile widziane) Obawiam się tego wszystkiego... Boję się, że przegapie jakąś megaważną sprawę w rozwoju synka, że o wszystkim będą informować mnie babcie.
Ogólnie czuję sie pokrzywdzona przez rząd, który skrócił macierzyński. Ale jakoś trzena sobie radzić

[magdh78]

Zanim poszłam do pracy, to miałam odruchy zwrotne na samą myśl, że pora wracać. Teraz patrzę na tą sprawę z innej perspektywy. Wyjście do pracy jest niezłym odpoczynkiem od monotonii dnia codziennego. Synek ma zapewnioną dobrą opiekę więc jestem o niego spojkojna Chodzenie do pracy podobno mi służy - tak mówi mój mąż, więc pewno coś w tym jest

[aplusd]

Ja narazie do pracy nie wracam, bo obie babcie aktywne zawodowo aż za bardzo, żłobek odpada, a na nianię szkoda całej mojej pensji
Zaplanowałam urlop wychowawczy do września. Ale... okazuje się, że być może nie będę miała do czego wracać, bo umowę mam tylko do końca roku i obawiam sie, że nowej nie dostanę Niby tak bardzo się nie martwię, bo praca taka sobie, raczej bez możliwości jakiegokolwiek rozwoju, finansowo też jakoś sobie poradzimy, ale nie jestem przekonana czy siedzenie w domu z małym przez kilka następnych lat jest moim powołaniem Wiadomo, ze jest cudownie być z dzieckiem, móc śledzić jego rozwój, być świadkiem kolejnych osiągnięć, ale jednak chciałoby się też czasem jakiejś odmiany, a taką odmianę daje praca i kontakt z ludźmi.
No i jestem w kropce. Choć pocieszam się, że może uda mi się znaleźć nową pracę, ciekawszą, bardziej zgodną z moimi zainteresowaniami