[_ola_]

ehh.. chyba wpadłam w depresję... od jakiegoś czasu czuję, że się kiszę w sosie własnego macierzyństwa.. jestem beznadziejną, zdenerwowaną matką, która rodziera siebie (i zabawki) pomiędzy dwoje upartych i wymuszających wszystko dzieci... nie mam siły i mi się po prostu nie chce... wieczorem cieszę się, że mąż właśnie poszedł usypiać dzieci i że jest chwila ciszy, ale po chwili przypominam sobie że znowu jest jutro rano mi się nie chce wstać.. nie mogę się dogadać z Agatą, a ona to wykorzystuje olewając moje prośby równo... i to jest błędne koło, bo ponoszą mnie nerwy... najgorsze jest to, że czasem wiem, że ona MUSI zrobić tak jak ja chcę, bo np. muszę iść do domu położyć Franka spać, ale ona jest taka uparta... już nie raz zdażało nam się iść przez całe Krupówki na sygnale (wrzasku Agaty), bo ona mi nie chciała powiedzieć czego chce, więc musiałam wymusić to, czego ja chcę... Nie mam siły.. nie mam czasu nawet wyjść sobie gdzieś sama, bo mąż zapracowany - nie ma kto z dziećmi zostać... jak wychodzę na chwilę to do sklepu...
chyba muszę coś zmienić w swoim życiu, bo tak dalej nie pociągnę...

no to się pożaliłam...

[mamaksiezniczek]

Ojj dobrze Cię rozumie. Do mnie niedawno dopiero dotarło, że zamknęłam się na własne życzenie w czterech ścianach i jak tak dalej pójdzie to nie dość, że zero znajomych (nie mówiąc o przyjaźniach) to oszaleję na bank
Podsumowując do ludzi kochana, do ludzi trzeba wyjść. Znajdzie się na pewno jakiś sposób, żeby dzieci z mężem zostały a Ty nabrała świeżego powietrza w płuca.
Trzymaj się i pamiętaj, że wiosna sprzyja otwieraniu się i dobremu samopoczuciu Będzie dobrze - musi być !

[ewadam2]

Doskonale Cie rozumniem od jakiegos czasu przezywam to samo . Wiem że jest ciepło,że jest wiosna , że trzeba wyjść z dziecmi na spacer ale wyjscie z trójką czasami przekracza moje mozliwości,ubieramy sie 45 minut, jeszcze trzeba znieśc wózek z drugiego pietra, pomóc zejść po schodach Ani(dziecko słabowidzace) i Emilowi, trzymając jednoczesnie Szymona na rękach, po tym wszystkim juz nie mam ochoty spacerować i czasami chce mi sie wyc ale coż jak trzeba to trzeba ,kiedys napewno bedzie lepiej Trzymaj sie i nie daj sie .Słonko swieci równiez dla Ciebie Powodzenia-NIE DAJMY SIĘ !!!

[atlantis75]

Ola, będzie lepiej

[jasmina]

ja mam wprawdzie jedną Iśkę a czasami czuję,ze nie daję rady- za nerwowa jestem ale jak juz mam wrażenie,ze zaraz padnę trupem, to zazwyczaj przychodzi cud i dziecko mi grzecznieje a ja mam więcej cierpliwości I tego Ci życzę:)

[Leninka]

Mam to samo
Też cenię sobie chwile, powtarzam- chwile samotności i wydłużam je nawet kosztem płaczu jednej z córek słyszalnego z sąsiedniego pokoju dziecinnego, kiedy się razem bawią. Najpierw udaję, że to nic takiego, potem się łudzę, że zaraz jej minie, następnie myślę, że się chyba dogadają, potem, że to już długo i teraz to już zaraz przestanie ..... wkraczam w ostateczności
Wiem, jak to jest i też się tak czuję, choć przecież pracuję Ale ostatnio siedzę na zwolnieniu i myślę tak jak Ty Dziś byłam u fryzjera i nie myślałam, że aż tak mi to poprawi humor
Polecam wyjścia w miejsca, które lubisz, do ludzi, których lubisz To mija. Zapewniam, że można NAWET (???) za tym tęsknić

[Elszka]

trzymaj sie ... oby szybko wrocily pogodne dni

[Baska]

A może by Ci się udało "upchnąc" gdzieś dzieci na parę godzin ? Albo wyjśc na jakiś fitnes jak mąż wróci z pracy ? Parę godzin dla siebie, może duuużo zmienic

[asientos]

mój tata miał sposób : brał nas za ręce (mam o 9 lat młodszego brata), wyprowadzał z pokoju z tekstem "możecie się pozabijać, tylko cicho i bez krwi, bo nie będę po was sprzątał"....działało na nas studząco.

[aplusd]

Olu, trzymaj się jakoś Dzieciaki szybko rosną, niedługo będzie łatwiej.

[mimilan]

mowiac krotko wszystkie mamy to samo, tylko jedne maja mocniejsze nerwy inne słabsze...... i tak to jest pozdrawiamy i wytrwałości i cierpliwości