Temat tak samo trudny jak szczepic czy nie szczepić
Przede wszystkim-bez paniki!!Strach jest najgorszym doradcą. A firmy farmaceutyczne zacierają ręce
Dość dużo na ten temat czytałam, rozmawiałam też z kilkoma lekarzami. Nikt mnie nie namawiał na szczepienie, bo nie ma niestety gwarancji, że pomoże.
Moje przemyślenia:
Zarówno pneumokoki jaki meningokoki zagrażają nie od dziś.
Bardzo wiele osób nosi pneumokoki i nic się złego nie dzieje( czytałam, że bodajże 60% dzieci). Atakują tych najsłabszych a jak dowiedziałam się od kilku lekarzy, nawet jeśli bakterie wychodzą w wymazach a nie powodują żadnych objawów, to się ich nie tępi. Nie leczy się wyników, tylko objawy.Antybiotykoterapia może spowodować czasami więcej szkód niz pożytku, bo to są dawki uderzeniowe.
Dość wyedukowana lekarka powiedziała mi, że pomyślimy czy Magdę zaszczepić na pneumokoki, zanim pójdzie do przedszkola.
Druga dodała, że skutki uboczne szczepionki moga być równie groźne.
I tak naprawdę nikt mi niczego nie zagwarantuje.
Poza tym-zarówno pneumo i meningokoki atakują osoby o słabym układzie immunologicznym. Idąc tym tokiem- szczepiąc dziecko narażamy na znaczny spadek odporności.
Spotkałam się z info, że higieniczny tryb życia i zdrowe odzywanie-cokolwiek to znaczy- mają wpływ na zachorowanie. A potem poczytałam posty mam, których dzieci przeszły sepsę i każda pisała, że dziecko nie chorowało, było odporne, zdrowo odżywione.
Garść podstawowych info o meningokokach:
"Inwazyjna choroba meningokokowa to ciężkie zakażenie inwazyjne pod postacią zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych lub posocznicy. Wywoływane przez bakterie z gatunku Neisseria meningitidis. Bakteria ponadto może wywoływać ropne zapalenie stawów, zapalenie płuc, ucha środkowego, gardła czy zapalenie wsierdzia i osierdzia. Lekarzom znanych jest 13 różnych grup serologicznych drobnoustroju.
W Polsce i całej Europie zachorowania wywoływane są najczęściej przez meningokoki z grupy B i C. Szczepy B powodują sporadyczne zachorowania, ale za to szczepy C są w stanie wywoływać epidemie.
Rezerwuarem zarazka, czyli środowiskiem naturalnym bakterii, jest wyłącznie człowiek chory lub nosiciel. Bezobjawowe nosicielstwo meningokoków świadczy o występowaniu znacznych różnic w zjadliwości poszczególnych szczepów i różnej podatności na zakażenie.
Nosicielami bakterii jest 2-25 procent populacji, jednak w środowiskach zamkniętych odsetek może sięgać nawet 80 procent. Podwyższone ryzyko infekcji występuje więc w zbiorowiskach ludzkich np. żłobkach, przedszkolach, szkołach, internatach, koszarach, domach opieki. W takich warunkach przenoszenie się zarazków poprzez bliski kontakt jest znacznie ułatwione.
Drogi szerzenia. Bakterie bytują w jamie nosowo-gardłowej i są przenoszone drogą kropelkową podczas kichania lub kaszlu, bezpośredni kontakt (pocałunek) lub także pośredni kontakt z osobą zakażoną (picie ze wspólnego naczynia).
Okres wylęgania bakterii Neisseria meningitidis w zakażeniu wynosi od 2-10 dni (średnio to najczęściej 3-4 dni).
Objawy choroby w zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych meningokokowym nie różnią się od objawów klinicznych w przypadkach wywołanych przez inne czynniki bakteryjne. Klasycznymi objawami są: bóle głowy, gorączka, objawy oponowe (sztywność karku, nudności i wymioty). Za to objawem charakterystycznym dla zakażenia meningokokowego jest wysypka krwotoczna występująca u 10-50 procent chorych. Najczęściej chorują małe dzieci i młodzież. Maluchy do piątego roku życia - z uwagi na niedostatecznie wykształcony układ odpornościowy – narażone są najbardziej. Z kolei młodzież w wieku od 15 do 24 lat (największy odsetek nosicieli jest w tej grupie) narażona jest z uwagi na kontakty z rówieśnikami np. w szkole, na dyskotekach, podczas wspólnych wyjazdów.
W Polsce dostępna jest szczepionka przeciwko meningokokom grupy A i C przeznaczona do uodpornienia dzieci powyżej 2 miesiąca życia, młodzieży i osób dorosłych. Szczepionka zapewnia długotrwałą odporność poszczepienną, jednak nie chroni przed zachorowaniami wywołanymi przez typ B Neisseria meningitidis, który niestety w Europie wywołuje najwięcej zachorowań.-to z sanapidu
"Wojewódzki konsultant ds. epidemiologii nie zaleca szczepień przeciwko tzw. chorobie meningokokowej, mimo wykrycia na Śląsku i Opolszczyźnie ognisk epidemicznych tej niebezpiecznej inwazyjnej choroby. Przestrzega też przed braniem antybiotyków na własną rękę. "Absolutnie nie zalecamy szczepienia w obecnej sytuacji" - mówi wojewódzki konsultant ds. epidemiologii prof. Jadwiga Jośko. "To miałoby sens, gdyby pojawiło się dużo więcej nowych zachorowań. Wojewódzki inspektor sanitarny podjął wszystkie konieczne działania, by nie doszło do epidemii i prawdopodobnie do niej nie dojdzie" - dodaje. Meningokoki to bakterie powodujące posocznicę i zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Choroby te mogą zakończyć się śmiercią lub poważnymi powikłaniami, np. głuchotą lub problemami neurologicznymi. Śmiertelność w przypadku zapalenia opon to ok. 10 proc., a posocznicy - nawet 70 proc. Najczęściej chorują niemowlęta i małe dzieci - do 5. roku życia oraz młodzież w wieku 16-21 lat. W województwie śląskim odnotowano już co najmniej 7 przypadków zachorowań i 6 nosicieli, w opolskim - 3 przypadki zachorowań, oraz 2 nosicieli. W ciągu kilku godzin od pierwszych objawów zmarł jeden z chorych, 57-letni opolanin. Pozostali - dzieci i młodzież - wyzdrowieli. Rodzinom chorych, w sumie ok. 30 osób, w ramach profilaktyki podano antybiotyk. Wieści o groźnych bakteriach wywołały spory niepokój w Bytomiu. Do lekarzy zgłaszają się zaniepokojeni rodzice; od grupy dzieci pobrano wymazy bez konsultacji z sanepidem. "Apeluję, żeby ludzie nie stosowali na własną rękę antybiotyków. Musimy je podawać wyłącznie wówczas, gdy wystąpił bezpośredni kontakt z chorym. Gdy ogromna rzesza ludzi je zażyje, bakteria się uodporni na ten lek i - jeśli będą poważne zachorowania - nie będzie czym leczyć" - podkreśla prof. Jośko. Przypomina, że najlepszym sposobem ochrony przed zakażeniem jest profilaktyka. Meningokoki rozmnażają się tylko w organizmie człowieka, w jamie nosowo-gardłowej. Okres wylęgania to średnio 3-4 dni. Zarazić się można tylko od osoby chorej lub zdrowego nosiciela, poprzez ślinę, przy bardzo bliskim kontakcie - stąd ostrzeżenia lekarzy przed dawaniem "gryza", "liza", czy "łyka" jedzenia lub napoju. "To są niedopuszczalne nawyki w ogóle, a w tej sytuacji w szczególności" - zaznacza prof. Jośko. Według zapewnień odpowiedzialnych służb, sytuacja jest pod kontrolą. O uporaniu się z problemem będzie można jednak mówić dopiero za kilka tygodni. Jak poinformuje zastępca wojewódzkiego inspektora sanitarnego w Katowicach Anna Sachs, sanepid cały czas prowadzi działania przeciwepidemiczne, m.in. nadal poszukuje osób, które mogły mieć kontakt z chorymi, a w pewnych przypadkach pobiera od nich wymazy. "Staramy się wytypować te obszary, w których pojawiają się nosiciele, aby być przygotowanym na wypadek, gdyby pojawiły się nowe przypadki zachorowań, spowodowane przez wysoce zjadliwy szczep bakterii. Na tym etapie akcja szczepień nie jest rozważana, ale musimy być przygotowani" - dodaje. Trudność w walce z meningokokami polega na tym, że działają one bardzo szybko. 50 proc. zgonów ma miejsce w ciągu doby od pojawienia się pierwszych objawów. Tymczasem rozpoznanie jest trudne, bo objawy posocznicy mogą przypominać zwykłą grypę - bóle głowy, wymioty, biegunki, gorączka. Mogą się też pojawić bóle kończyn, sztywność karku, odrętwienie, oszołomienie, zakłócenie świadomości do śpiączki włącznie, nadwrażliwość na światło, plamy na skórze lub czerwone, punktowe krwawienia skóry. a u niemowląt może na to wskazywać dodatkowo przeraźliwy krzyk i brak apetytu. Ryzyko infekcji wzrasta w zbiorowiskach ludzkich. LUN PAP - Nauka w Polsce
" Meningokoki: szczepienia mogą uratować życie!
Części przypadków sepsy meningokokowej można zapobiec.
Zakażenia wywołane przez bakterie z gatunku Neisseria meningitidis (meningokoki) przebiegające jako ropne zapalenie opon mózgowych lub zakażenie krwi (posocznica, sepsa) są znaczącą przyczyną uszkodzeń mózgu oraz umieralności na całym świecie ... Według najnowszego meldunku Państwowego Zakładu Higieny (PZH) w styczniu i lutym tego roku zanotowano w Polsce ponad dwukrotnie więcej przypadków zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych wywołanych przez meningokoki niż w analogicznym okresie 2003 roku. Przypadki choroby meningokokowej o ciężkim przebiegu odnotowano w ostatnich miesiącach między innymi w województwie zachodniopomorskim. W wielu krajach europejskich obserwuje się znaczny wzrost liczby zakażeń wywoływanych przez meningokoki z grupy C, które częściej powodują sepsę i są związane z wyższą śmiertelnością. Na szczęście zakażeniom meningokokami grupy C i ich groźnym powikłaniom można już skutecznie zapobiegać stosując nowoczesną szczepionkę koniugowaną.
Zachorowania powodowane przez meningokoki mogą mieć gwałtowny przebieg. Zdarza się, że zupełnie zdrowe dziecko może w ciągu zaledwie kilku godzin zacząć walczyć o życie na oddziale intensywnej opieki medycznej. Szczególnie narażone na zachorowanie są dzieci do 5 roku życia oraz młodzież w wieku 14-19 lat. Choroba rozprzestrzenia się drogą kropelkową. Na początku występują objawy grypopodobne, których nasilenie pozornie zmniejsza się po 4-6 godzinach, co czasem prowadzi do opóźnienia momentu postawienia diagnozy i rozpoczęcia leczenia. Charakterystyczne objawy zakażeń meningokokowych, czyli sztywność karku i drobne wybroczyny, zwykle pojawiają się dopiero w zaawansowanych stadiach choroby. Należy zatem starannie obserwować wszystkie niemowlęta i dzieci z objawami takimi jak: ból głowy i kończyn, wymioty, niepokój ruchowy i utrata apetytu. Korzystne rokowanie zależy od szybkiego postawienia prawidłowego rozpoznania, bezzwłocznego rozpoczęcia leczenia odpowiednio wysokimi dawkami podawanych pozajelitowo antybiotyków i umieszczenia dziecka w wyspecjalizowanym ośrodku.
Ponad 90% wszystkich zachorowań w Europie powodują meningokoki należące do grup B i C. Meningokoki grupy C częściej wywołują epidemie i są odpowiedzialne za groźniejsze przypadki choroby. Prawie 10% chorych na zakażenie wywołane przez meningokoki grupy C umiera. U dalszych 20% chorych po przebyciu choroby pozostają trwałe uszkodzenia, takie jak niedosłyszenie, uszkodzenia mózgu, ataki epileptyczne lub utrata kończyn.
W ostatnich latach obserwuje się znaczny wzrost przypadków zakażeń wywoływanych przez meningokoki z grupy C. Eksperci Krajowego Ośrodka Referencyjnego ds. Diagnostyki Bakteryjnych Zakażeń Ośrodkowego Układu Nerwowego (KOROUN) określają odnotowany w 2002 roku wzrost liczby meningokoków grupy C przesłanych do Ośrodka jako „niepokojący, znamienny statystycznie”. Od początku działalności Ośrodka (lata 1997-2001) szczepy należące do grupy C stanowiły średnio 11,2% zgromadzonych meningokoków, natomiast do połowy roku 2003 meningokoki grupy C stanowiły aż 43,8 % zgromadzonych szczepów.
W Polsce nadal niewystarczająca jest świadomość, że przypadkom zapalenia opon mózgowych lub sepsy wywołanym przez meningokoki grupy C i ich powikłaniom można skutecznie zapobiegać. W niemal 30 krajach dostępna jest szczepionka NeisVac-C firmy Baxter należąca do grupy tzw. koniugowanych szczepionek nowej generacji. Zgodnie z aktualnymi zaleceniami niemowlętom w wieku od 2 do 12 miesięcy należy podać 3 dawki szczepionki, natomiast u starszych dzieci i osób dorosłych wystarcza zaszczepienie pojedynczą dawką.
Szczepionka NeisVac-C charakteryzuje się udowodnionym bezpieczeństwem stosowania i wysoką skutecznością. Przewaga szczepionki koniugowanej nad tradycyjnymi prostymi szczepionkami polisacharydowymi polega na zdolności nowej szczepionki do wzbudzania tzw. pamięci immunologicznej, co zapewnia długotrwałą ochronę, nawet u niemowląt i małych dzieci.
Udowodniono, że programy szczepień prowadzone z użyciem szczepionki koniugowanej dają błyskawiczne korzyści i są w stanie znacznie obniżyć śmiertelność i zachorowalność na zakażenia wywołane przez meningokoki z grupy C. W Wielkiej Brytanii, gdzie w 1999 r. rozpoczęto ogólnokrajowy program szczepień przeciwko meningokokom grupy C u dzieci i dorastającej młodzieży, odnotowano spadek zachorowań o 80% i umieralności o 90%. Najnowszy przykład zwycięstwa w walce z zakażeniami meningokokowymi pochodzi z Holandii. W czerwcu 2002 r., w obliczu znacznego zwiększenia częstości zachorowań wprowadzono tam masowe szczepienia szczepionką NeisVac-C. Z danych epidemiologicznych wynika, że w drugiej połowie 2002 r. doszło do gwałtownego spadku liczby przypadków chorób wywoływanych przez meningokoki grupy C.
Dotychczas nie jest dostępna szczepionka chroniąca przed zakażeniami wywoływanymi przez meningokoki z grupy B.
Opracowano na podstawie wykładów Sympozjum Europejskiego Towarzystwa Chorób Zakaźnych Wieku Dziecięcego, 2002 (ESPID 2002 – 29-31.05.2002 Wilno, Litwa) oraz Sympozjum Satelitarnego podczas Sympozjum Europejskiego Towarzystwa Chorób Zakaźnych Wieku Dziecięcego, 2003 (ESPID 2003 – 9.04.2003 Taormina, Sycylia) oraz meldunków Państwowego Zakładu Higieny (Meldunek PZH 7/B/03 i Meldunek PZH 2/B/04 )."
"Meningokoki - drogi zakażenia, objawy
DEFINICJA
Meningokok to potoczna nazwa Gram-ujemnej dwoinki Neisseria meningitidis. Występuje ona w postaci co najmniej 13 serotypów. Meningokoki mogą powodować bardzo poważne, zagrażające życiu zachorowania. Inwazyjne zakażenie meningokokowe może przebiegać w postaci piorunującej, prowadzącej do zgonu w ciągu paru godzin od pojawienia się pierwszych objawów choroby.
OBJAWY I PRZEBIEG
W większości przypadków kontakt człowieka z tą bakterią nie prowadzi do żadnych poważnych konsekwencji. Może o tym świadczyć fakt, że 80% dorosłych ma swoiste przeciwciała przeciwmeningokokowe, będące dowodem na przebycie kontaktu z tą bakterią w jakimś okresie swojego życia. U większości ludzi meningokok okresowo bytuje w jamie nosowo-gardłowej (bezobjawowe nosicielstwo). Na innych ludzi przenosi się drogą kropelkową, głównie przez bliski kontakt, taki jak całowanie lub nieprzestrzeganie higieny przy jedzeniu i piciu. U osób predysponowanych, mających zmniejszoną odporność, bakteria może przełamać bariery śluzówkowe i wywołać ciężkie zakażenie całego organizmu. Czynnikami predysponującymi do inwazyjnych zakażeń meningokokowych są: złe warunki środowiskowe, bierne lub czynne palenie tytoniu, osłabienie organizmu wcześniejszymi infekcjami, wysiłkiem lub stresem oraz czynniki genetyczne (wrodzona predyspozycja do zakażenia, np. przy niedoborach niektórych białek dopełniacza). Istnieją dwa szczyty zachorowań u dzieci: w grupie dzieci najmłodszych (przed 12 miesiącem życia) oraz u nastolatków (15-18 lat).
WEZWIJ LEKARZA, GDY...
Objawy inwazyjnej choroby meningokokowej są identyczne z objawami posocznicy lub zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, spowodowanych przez inne bakterie. Są to głównie: nagły początek choroby z szybko pogarszającym się stanem ogólnym, zaburzeniami świadomości, gorączką, wymiotami, bólami głowy. Typowe (ale nie zawsze występujące) jest pojawianie się licznych, niekiedy bardzo dużych wybroczyn krwotocznych na skórze. Niekiedy zmiany skórne są bardzo dyskretne - występują tylko drobne, punkcikowate wybroczynki. Zmiany wybroczynowe na skórze są bardzo ważnym objawem i nigdy nie wolno ich lekceważyć. Wystąpienie opisanych powyżej objawów wymaga natychmiastowej pomocy lekarskiej!"
"Posocznica (sepsa)- definicje (wg. ACCP/SCCM):
zespół ogólnoustojowej reakcji zapalnej (SIRS):
reakcja organizmu na różne czynniki kliniczne manifestujące się wystąpieniem 2 lub więcej z następujących objawów:
1. temperatura > 38°C lub < 36°C
2. tętno > 90/min
3. częstość oddechów > 20/min lub paCO2 < 32 mmHg
4. leukocytoza > 12 000 mm3
lub < 4 000 mm3
i > 10% postaci niedojrzałych neutrofili (pałeczkowatych).
nieinfekcyjna etiologia SIRS:
nzawał mięśnia sercowego, tamponada,
nzator płucny, tętniak rozwarstwiający, krwawienie utajone
nzapalenie trzustki
nniewydolność nerek
noparzenia, urazy, przedawkowanie narkotyków
bakteriemia:
wyizolowanie bakterii z krwi, bez towarzyszących objawów klinicznych choroby.
posocznica (sepsa):
ogólnoustojowa reakcja organizmu na zakażenie, czyli SIRS + objawy zakażenia.
ciężka sepsa:
sepsa z objawami niewydolności narządów, hipoperfuzji tkanek lub z hipotensją
wstrząs septyczny:
forma ciężkiej sepsy, w której hipotensja utrzymuje się mimo właściwego wypełnienia łożyska naczyniowego, a utrzymanie prawidłowych wartości ciśnienia wymaga podawania leków inotropowych lub obkurczających naczynia.
nwstrząs s. oporny na leczenie:trwający ponad H bez reakcji na płyny i presory
n
MODS:zaburzenia działania wielu narządów wymagające działań dla zachowania homeostazy
Posocznica (sepsa)
etiologia:
bakterie G(+):
gronkowce,
enterokoki,
paciorkowce z gr.A,
pneumokoki.
bakterie G(-):
Enterobacteriaceae (E.coli, Klebsiella, Serratia, Proteus),
Pseudomonaceae.
flora mieszana.
grzyby:
Candida albicans
pasożyty:
Plasmodium
wirusy:
gorączki Lassa,
Ebola,
dengi,
inne wirusy z grupy gorączek krwotocznych.
riketsje.
Posocznica (sepsa)
epidemiologia:
bakteriemia i wirusemia mogą towarzyszyć wielu chorobom zakaźnym:
durowi brzusznemu,
zap. opon mózgowo-rdzeniowych,
bakteryjnemu zap. płuc,
grypie.
! są to zjawiska przejściowe,
nie powodujące uszkodzeń narządowych!
1. wywołana bakteriami G (+):
pochodzi z:
ogniska zapalnego (ropień skóry,czyrak),
wprowadzonymi bezpośrednio do krwiobiegu.
predysponują:
wstrzyknięcia i.v.,
cewnikowanie naczyń,
implantacja protez,
oparzenia.
2. wywołana bakteriami G(-):
pochodzi z:
przewodu pokarmowego,
układu moczowego,
skóry.
predysponują:
zabiegi operacyjne (jama brzuszna, ukł. mocz.-płc.),
zabiegi inwazyjne (np.: cewnikowanie pęcherza),
istniejące wcześniej czynniki, upośledzające odporność (cukrzyca, ch. rozrostowe, marskość wątroby, leki mielotoksyczne),
niedokrwienie ściany jelit,
znaczna utrata krwi na skutek urazu bądź operacji.
3. wywołana grzybami:
predysponują:
immunosupresja,
neutropenia,
AIDS,
długotrwała antybiotykoterapia (szczególnie lekami o szerokim spektrum)."
"Posocznica (sepsa)
objawy:
nTemperatura
nHiperwentylacja
nObjawy encefalopatii
nObjawy skórne:akrocyjanoza,krosty, pęcherze,wybroczyny, zapalenie zgorzelinowe, erytrodermia etc
nObjawy żołądowojelitowe
Posocznica (sepsa)
powikłania narządowe:
nPłuco wstrząsowe
nWstrząs septyczny
nOsłabienie mięśnia sercowego
nPowikłania nerkowe
nZaburzenia krzepliwości
nPowikłania neurologiczne
Posocznica (sepsa)
badania dodatkowe:
nWczesne stadia:leukocytoza zprzesunięciem w lewo,małopłytkowość, hiperbilirubinemia, białkomocz, zasadowica oddechowa
nZmiany nasilone: małopłytkowość, azotemia, hiperbilirubinemia, kwasica metaboliczna z luką anionową,hipoalbuminemia, hiperlipidemia
Posocznica (sepsa)
markery prognostyczne:
nStężenie mleczanów
nCRP, białka ostrej fazy
nMonomery fibryny
nSkładniki dopełniacza
nStężenie LPS w zak.G-
nLiczba leukocytów
nTNFa i IL6 w surowicy
Posocznica (sepsa)
leczenie:
nIntubacja, tlenoterapia
nPodawanie płynów 1-2 l w ciągu 1-2 godzin
nHydrokortyzon
nEw.mrożone osocze, preparaty płytek, hydrokortyzon,dodatkowe składniki odżywcze
nAntybiotykoterapia
n
Immunoterapia: Bioglobulina,Sandoglobulina, przeciwciała monoklonalne (Xigriss)
"
"Posocznica
Zakażenie krwi może mieć charakter pierwotny lub wtórny. Posocznica pierwotna bez uchwytnego ogniska zakażenia rozwija się u pacjentów z poważną choroba podstawową (nowotwór, cukrzyca, marskość wątroby) oraz u noworodków. Częściej występuje posocznica wtórna, która stanowi powikłanie istniejącego zakażenia.
Pierwotne ogniska zakażenia występują najczęściej w:
drogach moczowych
układzie oddechowym
skórze
drogach żółciowych
jamie brzusznej (zabiegi chirurgiczne, perforacja jelita)
miednicy mniejszej
kościach i stawach
ośrodkowym układzie nerwowym
Diagnostyka:
posiewy krwi oraz badania bakteriologiczne materiału ze spodziewanego ogniska zakażenia.
UWAGA:
posiewy krwi należy wykonać przed rozpoczęciem antybiotykoterapii, w przeciwnym wypadku szansa na izolację drobnoustroju odpowiedzialnego za zakażenie i określenie jego wrażliwości dramatycznie spada, co utrudnia wybór właściwego leczenia. Zaleca się wykonanie 2-3 posiewów w odstępach co 15 min. przed szczytem gorączki, a w przypadku wyników ujemnych - powtórzenie badań po 24 godzinach.
A. POSOCZNICA PIERWOTNA
I. NOWORODKI
Czynniki etiologiczne:
Streptococcus grupy B
Escherichia coli
Klebsiella pneumoniae
Pseudomonas aeruginosa
Enterococcus
Listeria monocytogenes
Streptococcus viridans
Streptococcus pneumoniae
Haemophilus influenzae
Neisseria meningitidis
Staphylococcus aureus
Staphylococcus epidermidis
Candida albicans
Beztlenowce - bardzo rzadko
Leczenie:
empiryczne
ampicylina + cefotaksym / ceftriakson > 7 dni
jeśli spodziewany udział Listeria: ampicylina + aminoglikozyd
jeśli spodziewany udział Staphylococcus lub Enterococcus: wankomycyna / teikoplanina +/- aminoglikozyd
jeśli spodziewany udział Pseudomonas aeruginosa: ceftazydym + tobramycyna
jeśli spodziewany udział beztlenowców: ampicylina + cefotaksym / ceftriakson + metronidazol
Candida albicans amfoterycyna B +/- flucytozyna
I. PACJENCI Z IMMUNOSUPRESJĄ, LEUKOPENIĄ
Czynniki etiologiczne:
Enterobacteriaceae
Pseudomonas aeruginosa
Stenotrophomonas maltophila
Staphylococcus epidermidis
Staphylococcus aureus
Enterococcus
Streptococcus viridans
Corynebacterium jeikeium
grzyby:
Aspergillus
Candida
Trichosporon
Mucor
Fusarium
Leczenie:
cefotaksym / ceftriakson / cefepim + kloksacylina / wankomycyna
aztreonam + wankomycyna
piperacylina/tazobaktam + aminoglikozyd
aminoglikozyd + fluorochinolon
wankomycyna + ceftazydym + aminoglikozyd
imipenem / meropenem
jeśli spodziewany udział Corynebacterium jeikeium :
wankomycyna
jeśli grzyby
Candida, Trichosporon , Mucor, Fusarium:
amfoterycyna B + flucytozyna lub flukonazol (gdy Candida)
jeśli Aspergillus:
amfoterycyna B + flucytozyna (lub formy liposomalne amfoterycyny B - Ambisome)
II. PACJENCI PO SPLENEKTOMII
Czynniki etiologiczne:
Streptococcus pneumoniae
Haemophilus influenzae
Leczenie:
cefotaksym / ceftriakson / cefepim
B. POSOCZNICA WTÓRNA
I. CEWNIKOWANIE NACZYŃ
Czynniki etiologiczne:
Staphylococcus epidermidis
Staphylococcus aureus
pałeczki Gram (-)
Candida (u pacjentów żywionych pozajelitowo)
Leczenie:
kloksacylina + aminoglikozyd
kloksacylina + kwas fusydowy
cefazolina + aminoglikozyd (jeśli szczep jest wrażliwy)
Gdy MRSA:
wankomycyna + aminoglikozyd (po kilku dniach aminoglikozyd można zastąpić ryfampicyną )
jeśli grzyby
Candida:
amfoterycyna B + flucytozyna
lub flukonazol
II. SEPTYCZNE POWIKŁANIA PO OPERACJACH W OBRĘBIE JAMY BRZUSZNEJ
Czynniki etiologiczne:
Zakażenia mieszane wywoływane przez florę tlenową i beztlenową
Pałeczki Gram (-)
Enterococcus
Staphylococcus epidermidis
Staphylococcus aureus
Beztlenowce
Późne powikłania: grzyby
Leczenie:
cefotaksym / ceftriakson / cefepim + ampicylina + metronidazol
piperacylina/tazobaktam + aminoglikozyd
tykarcylina/klawulanian + aminoglikozyd
imipenem/meropenem
IV. SEPTYCZNE POWIKŁANIA ZAKAŻEŃ W OBRĘBIE UKŁADU MOCZOWO-PŁCIOWEGO (POSOCZNICA U POŁOŻNIC, ZAKAŻENIA PO PORONIENIU) I MIEDNICY MNIEJSZEJ (ZAKRZEPOWE ZAPALENIE ŻYŁ)
Czynniki etiologiczne:
Zakażenia mieszane wywoływane przez florę tlenową i beztlenową
Paciorkowce (-hemolizujące
Pałeczki Gram(-)
Enterococcus
Staphylococcus epidermidis
Staphylococcus aureus
Beztlenowce
Późne powikłania: grzyby
Leczenie:
cefotaksym / ceftriakson / cefepim + ampicylina / piperacylina / wankomycyna / teikoplanina
klindamycyna + aminoglikozyd
tykarcylina/klawulanian + aminoglikozyd
piperacylina/tazobaktam + aminoglikozyd
cefotaksym / ceftriakson / cefepim + klindamycyna/metronidazol
imipenem/meropenem
cyprofloksacyna + klindamycyna
III. SEPTYCZNE POWIKŁANIA OPARZEŃ
Czynniki etiologiczne:
Staphylococcus aureus
Pseudomonas aeruginosa
Enterobacteriaceae
Streptococcus grupy A
Leczenie:
kloksacylina + cefotaksym / ceftriakson / ceftazydym / cefepim + aminoglikozyd
kloksacylina + piperacylina/tazobaktam + aminoglikozyd
wankomycyna + amikacyna + piperacylina /azlocylina /tykarcylina
wankomycyna + amikacyna + ceftazydym/cefepim"